มาจะกล่าวบทไป ถึงขี้สนิมมากมายในโลกหล้า
เกาะตรงนั้นตรงนี้ไร้ที่มา โอ้ชีวาไยต้องพบประสบเจอ
อยากจะลบอยากจะเคาะให้เหมาะมั่น แต่มันดันไม่หลุดกลับเสนอ
พากับลุกลามใหญ่หาใช่เพ้อ โอ้สนิมกลุ่มเบ้อเร่อเจอทุกที
จะมองซ้ายมองขวากลับหลังหัน ยังพัวพันไม่หยุดสุดจะหนี
หรือต้องปล่อยไปตามทางที่มี เกาะสนิมแทนที่หลบลี้มัน...
.............
แหมมมม นึกว่าจะจบไม่ลงเสียแล้ว
เดี๋ยวนี้ใช้เวลานานเหลือเกินกว่าจะแต่งกลอนได้สักกลอน โอ้วสนิมก้อนใหญ่ไยมันยังอยู่เนอะ ^_^
ช่วงนี้งานเริ่มเบาบางลง หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า ขี้เกียจ
ไอ่ตัวขี้เกียจนี้มันไม่มีที่มาที่ไป นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป แต่ไม่เคยมีใครไม่ขี้เกียจ ถูกต้องนะคร้าบ มันก็เหมือนกับทุกข์สุขแหล่ะเนอะ
นึกจะมาก็มา นึกจะไปก็ไป และไม่เคยมีใครหลบหลีกมันพ้น
นี่ ดูดีมีสาระขึ้นมาหน่อย
ชะแว้บกลับไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวหัวหน้าจะหาว่าไม่ทำงาน ฮ่า ฮ่า
ลอยไปในสายลม
ลอยไปในสายลม
27 ก.ค. 2010 เวลา 14:01 น.
