คนหนึ่งคนที่เกิดมาบนโลกใบนี้
คนหนึ่งคนที่เติบโตท่ามกลางความรักความเอาใจใส่ของครอบครัว
คนหนึ่งคนที่มีเพื่อนมากมาย แต่มีน้อยนักที่จะเป็นเพื่อนสนิทของเขา
คนหนึ่งคนได้มาเรียนในที่ที่ไกลจากบ้านเกิดเมืองนอนมากมาย
คนหนึ่งคนที่ใช้ชีวิตดีมาตลอด ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ แต่สามารถคบคนที่กินเหล้าสูบบุหรี่ได้
คนหนึ่งคนไม่เคยมีความรัก จนกระทั่ง วันหนึ่งเขาเจอใครอีกคนที่อยากจะมอบความรักให้ แต่เขามีคนครอบครองหัวใจเขาแล้ว
คนหนึ่งคนที่ไม่เคยคิดถึงอนาคตในวันข้างหน้า แต่ก็พยายามทำปัจจุบันของตัวเองให้ดี
คนหนึ่งคนที่เอาแต่ใจตัวเอง แต่ก็ไม่มีใครใส่ใจ เพราะไม่เคยที่จะแสดงออก
คนหนึ่งคนนิสัยไม่ดี ปากเสีย แล้วก็ชอบทะเลาะกับเพื่อนเป็นประจำ
คนหนึ่งคนที่เอาใจยาก ใครก็ไม่สามารถเข้าใจเขาได้ อาจจะเขาไม่เปิดรับ หรืออย่างไรก็ตาม
คนหนึ่งคนซึ่งเบื่อง่าย ขี้น้อยใจ ไม่กล้าแสดงออก ไม่บอกใคร
คนหนึ่งคนที่มีเพื่อนแท้ เพื่อนรัก แต่ไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนเขาอยากให้เขาเป็นเพื่อนแท้ หรือเพื่อนรักหรือไม่
คนหนึ่งคนที่อยากรักใครบางคน แต่ก็ต้องเพียงแค่คิด เพราะมิอาจทำให้ใครอีกคนทุกข์ได้
คนหนึ่งคนที่มีความคิด มีหัวใจ แต่ไม่กล้าที่จะนำมันออกมาใช้ได้ดี
คนหนึ่งคนที่รักใครรักจริง ห่วงใครห่วงจริง เป้นมิตรกับใครแล้ว มันจะยั่งยืน แต่เขาก็ไม่เคยรู้เลยว่า คนที่เขาให้ความรัก ความห่วงใย เขาจะคิดเหมือนกันหรือเปล่า
คนหนึ่งคนที่ยอมทุกอย่าง แต่เรื่องเดียวที่ยอมไม่ได้ คือ การเสียเพื่อนไป
คนหนึ่งคนที่ไม่เคยเรียนภาษาอังกฤษได้เรื่องเลย
คนหนึ่งคนที่รักในบทกลอน มาก แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะส่งผลงานอะไรให้ใครได้ชื่นชม
และ คนหนึ่งคนที่กล่าว นั่นก็คือ คนๆนี้ ที่อยากเป็นสายลม เป็นสายลมที่พัดไปที่ใด้ก็ได้ ยกเว้นพัดพาความทุกข์เข้าตัวเองและผู้อื่น
...ลอยไปในสายลม...
......................................................
ฉันเป็นลมแสนดีที่แสนเหงา
ฉันว่างเปล่าในชีวิตที่ขีดสร้าง
ฉันล่องลอยไปไกลไม่ตรงทาง
ฉันอ้างว้างเปล่าเปลี่ยวแสนเดียวดาย
ไม่มีใครเคยเห็นความเป็นฉัน
ฉันที่มันถูกซ่อนอยู่มีความหมาย
ไม่มีเลยมองผ่านไปแค่เพียงกาย
ความหวังนี้ เริ่มเหือดหายไปตามกาล
เมื่อไม่มีใครสนใจก็ไม่สน
ความอดทนเริ่มหมดลงน่าสงสาร
สงสารใจไม่รักดีที่ร้าวราน
อีกไม่นานคงสลายในสายลม
..................................................
บินไปเดียวดาย..กลางสายลมแปรปรวน...
เพียงทะเลครวญ....ฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า...
ค่ำคืนนี้ฉันเพลีย..ฉันเหนื่อย..ฉันหนาว
และเหงาเหลือเกิน...
ไม่เคยมีใคร..มีรักแท้จริงใจ...
จ้องมองทางใด..ดูเคว้งคว้างว่างเปล่า...
ฝ่าลมฝนลำพัง...มากี่ร้อนหนาว....
จนล้า...สิ้นแรง...
* ไม่อยากเห็นภาพใด..แม้แต่ท้องฟ้า...
อยากจะพักดวงตา...ลงชั่วกาล....
จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์...
จะหลับฝันไม่ขอตื่น..ขึ้นมา.....
คงจะมีเพียง...ลมหายใจรวยริน....
เอนกายบนดิน...ยอมรับความแพ้พ่าย....
ปีกของฉันมันหนัก....บินต่อไม่ไหว....
จะขอพักกายชั่วกาล.....
..........................................
เธออยู่ไหน รู้ไหมฉันคิดถึง
ยังจำวันซึ้งซึ้งของเราได้ไหม
อยู่ไกลกันอย่างนี้ ฉันใจคอไม่ดีเท่าไหร่
กลัวอะไรเปลี่ยนไปในทางไม่ดี
ดึกมากแล้วท้องฟ้ายังหลับไหล
มีแค่เพียงใบไม้ที่ยังล้อเล่นกับลม
เป็นเพื่อนฉันอย่างนี้ทุกค่ำคืนที่ขื่นขม
กับคำถามในใจที่อยากถามเธอ
ข้างข้างเธอตอนนี้มีใครหรือเปล่า
เงียบเหงาเหมือนกับฉันบ้างไหม
ข้างข้างฉันตอนนี้ไม่มี ไม่มีใคร
มีเธอคนเดียวในหัวใจทุกเวลา
ฝากความรัก ไปพร้อมความคิดถึง
กับคืนวันซึ้งซึ้งที่เคยผ่านมา
ให้ช่วยเตือนช่วยย้ำให้เธอได้รู้ว่า
อีกฝั่งของท้องฟ้ามีคนเฝ้าคอย
................................
................................................
